Petra

W sierpniu roku 1812 podróżnik szwajcarski  i badacz Bliskiego Wschodu Johann Ludwig Burckhardt leżące odkrył  pośrodku pustyni miasto starożytne ,  w stromych ścianach wapiennych wykute, zabarwionych odcieniami różu i czerwieni. Odkrytym miastem na nowo  była Petra, która  na terytorium dzisiejszej Jordanii leży.

Petra (po grecku skała) była stolicą dawną arabskiego królestwa Nabatejczyków plemienia . W IV w. p.n.e. to plemię koczownicze osiadło na otoczonym  płaskowyżu górami, jedynie dostępnym  przez przejście wąskie, nazywane Sik al-Barid.

W ciągu następnych trzech wieków Petra stała się ośrodkiem handlu na skrzyżowaniu dwóch wielkich szlaków handlowych: jeden łączył Zatokę Perską z Morzem Śródziemnym, a drugi Syrię z Morzem Czerwonym. Kupcy przybywali tam ze swoimi karawanami, by odpocząć, zaopatrzyć się w żywność i wodę, a także sprzedać część swoich towarów. Nabatejczycy czerpali dochody z podatków nałożonych na karawany, a także z ze świadczonych im usług. Z czasem sami mieszkańcy Petry zajęli się handlem, a miasto szybko się bogaciło. W tym okresie powstały liczne budowle, na zachodnich stokach masywu Dżabal asz-Szara wykuto wiele świątyń i komnat grobowych. Styl rzeźbiarski w jakim powstały budowle historycy sztuki określają jako symbiozę sztuki hellenistycznej i orientalnej.